Köyün Ağasıyla Evlendik… Kocam İkimizi de Kuma Olarak Aldı, Çünkü İlk Eşi Artık İşlere Yetişemiyordu… Konağın yüksek taş duvarları ardında fısıltılar hiç dinmezdi; fakat bu akşam vadiden esen serin rüzgâr pencerelerdeki tülleri savururken içimde adını koyamadığım bir yangın tutuşmuştu. Ben Gülfem. Yanımdaki ise, çocukluğumdan beri köyün diğer ucundan sessizce izlediğim, bakışlarındaki ateşi hep saklamaya çalışan Mihriban. İkimiz de aynı gün, aynı ikindi vaktinde, avludaki asırlık çınarın gölgesinde kıyılan nikâhla bu konağın eşiğini geçtik. Köyün kudretli, dediği dedik ağası Devran Ağa’nın sözü mühür gibi basılmıştı kaderimize.