Onur, Bazen Bir Dans Pistinde Başlar
Emre’nin hayatı eksik başlamıştı.
Annesi onu doğurduktan kısa süre sonra vefat etmişti. Babasına dair hiçbir iz yoktu.
Onu büyüten tek kişi, büyükannesi Dürdane oldu.
Dürdane, Emre’nin okuduğu lisede gece vardiyasında temizlik görevlisi olarak çalışıyordu. Kimsenin fark etmediği ama herkesin kullandığı sınıfları, koridorları, tuvaletleri temizliyordu. Maaşı azdı ama sevgisi eksik değildi.
İkinci el kitaplar, eskimiş ayakkabılar vardı belki…
Ama güven, istikrar ve koşulsuz sevgi hep vardı.
Okulda Emre için işler kolay değildi.
Bazı öğrenciler arkasından fısıldar, alaycı lakaplar takardı. Dolabının önüne bilerek dökülmüş içecekler, yazılmış notlar bulduğu olurdu.
Ama Emre hiçbirini büyükannesine anlatmadı.
Onu korumak istiyordu.
Okulda nefes alabildiği tek kişi Seda’ydı. O da yokluğu bilen biriydi. Paranın, emeğin ne demek olduğunu anlıyordu. Aralarında sessiz bir bağ vardı.
Mezuniyet gecesi yaklaştığında herkes Emre’nin Seda’yı davet edeceğini düşündü. Ama Emre kararlıydı. Hayatındaki en önemli kişi başkaydı.
O gece, Dürdane eski çiçekli elbisesini elinde tutarken tereddüt etti.
“Belki gelmesem daha iyi olur,” dedi.
“Utanırsın.”
Emre başını salladı.
“Beni asla utandırmazsın,” dedi.
Salonda müzik çalarken Emre, büyükannesinin yanına yürüdü.
“Benimle dans eder misin?” diye sordu.
Piste çıktıklarında kahkahalar yükseldi.
Fısıltılar çoğaldı.
Dürdane geri çekilmek istedi.
Ama Emre elini bırakmadı.
DJ kabinine yürüdü. Müziği durdurdu.
Mikrofonu eline aldı.
“Gülmeden önce,” dedi,
“bu kadının kim olduğunu bilmenizi istiyorum.”
“Bu benim büyükannem Dürdane.
Beni tek başına büyüttü.
Siz temiz sınıflarda okuyun diye geceleri bu okulu temizledi.”
“Tanıdığım en güçlü insan odur.”
Salon sessizdi.
“Eğer onunla dans etmem beni küçük düşürüyorsa,
asıl üzülmem gereken sizsiniz.”
Sonra büyükannesine döndü.
“Bu dansı benimle yapar mısın?”
Bu kez alkışlar yükseldi.
Kahkahalar sustu.
O gece Dürdane görünmez değildi.
Onurlandırılmıştı.
Ertesi hafta dolabında bir not buldu:
“Her şey için teşekkür ederiz. Özür dileriz. — 11/B”
Emre ise şunu öğrendi:
Gerçek değer; makamda değil,
sevgi, emek ve dürüstlüktedir.