Zeynep henüz sekiz yaşındaydı. Bir sabah, banyoda yere çökmüş, dizlerine kapanmış, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Annesi Emine kapıyı açtığında, kızının yüzü solgun, gözleri şişmişti. “Anne, canım çok yanıyor. Tuvalete bile gidemiyorum.” dediği an dünya Emine için durdu. Bu sıradan bir ağrı değildi; bu, bedenin sessizce yardım çığlığıydı.
Hastane koridorları, şifacılar, ilaçlar… Hiçbiri Zeynep’in yaşadığı acıyı açıklayamıyordu. Ta ki o kanlı sabaha kadar. Çünkü küçük bir beden büyük bir sırrı taşıyordu ve o sır, annesinin hayatını parçalayacaktı.
