O yiyeceklere dokunma! Onların hepsini biz aldık.
Sanki biri yüzüme soğuk su çarpmış gibi oldum.
— Ne demek dokunma? — dedim donuk bir sesle. — Burada bütün gün torunuma bakıyorum, yemek yemem bile yasak mı?
Kızım omuz silkti.
— Biz restoran değiliz anne. Aç kalmak istemiyorsan kendi yemeğini getir. Parasını biz ödüyoruz sonuçta.
Sözleri keskin bir bıçak gibi içime saplandı. O benim kızım değilmiş gibiydi. Yıllarca tek başıma büyüttüğüm, yemeğimi bölüştüğüm, geceleri hastayken başında sabahladığım kızım… Şimdi bana “Bizim yiyeceklerimize dokunma” diyordu.Bir anne olarak ona bir ders vermeye karar verdim.