Yağmur, Ankara dışındaki büyük villanın cam çatısına sertçe vuruyordu.
Cihan Yaman şöminenin başında duruyor, elindeki kahve fincanıyla sessizliği dinliyordu.
Kapı çalındı.
Beklediği kimse yoktu.
Kapıyı açtığında karşısında sırılsıklam bir kadın ve kucağında küçük bir kız çocuğu duruyordu. Kadının sesi titriyordu.
“Rahatsız ediyorum ama…”
“Evinizi temizleyebilirim. Sadece bir tabak yemek istiyorum. Kızım için.”
Cihan cevap vermedi.
Çünkü kadını tanımıştı.
“Emel?” diye fısıldadı.
Kadının gözleri büyüdü.
“Cihan?”
Yedi yıl önce hiçbir açıklama yapmadan kaybolan kadın, şimdi kapısındaydı.
Ve kucağındaki çocuk…
ona fazlasıyla tanıdık geliyordu.