Kapıdan içeri girdiğimde önce bir kahkaha duydum. Hafif, tanıdık ve tamamen yersizdi. Elimdeki market poşetleri kaydı, portakallar yere saçıldı. Midem bulandı. Yatak odasının kapısını ittiğimde zaman durdu.
Kocam ve yıllardır “kardeşim” dediğim kadın, aynı yataktaydı.
Kocam paniklemedi. Aksine, arkasına yaslandı. Çarşaf belindeydi ve yüzünde kendinden emin bir sırıtış vardı. Bana baktı ve alaycı bir sesle konuştu:
“Ne yapacaksın? Ağlayacak mısın?”
Kadının gözleri kaçıyordu. Utanç belliydi. Ama kocam… Sanki bir yarış kazanmış gibiydi. Dağılacağımı, yere çökeceğimi, susup yok olacağımı sanıyordu.
Beni hiç tanımamıştı.
“Ağlamam,” dedim. Sesim düşündüğümden daha sakindi. Sonra arkamı döndüm, kapıyı ardıma kadar açık bırakıp çıktım.
Arabaya bindiğimde gözyaşı yoktu. Sadece keskin, berrak bir öfke vardı. Haftalar sonra taşınacağımız evin tapusu, ortak hesaplar, sözleşmeler… Hepsinde benim imzam vardı. Bu hayatı ben kurmuştum. O ise güvenimi zayıflık sanmıştı.
Bu, onun yaptığı ilk hataydı.