Küçük Bir İyilik, Büyük Bir Yola Dönüştü
Kadın bana şaşkınlıkla baktı.
“Ne diyeceğimi bilemiyorum…” dedi.
Sadece gülümsedim.
“Önemli değil,” dedim. “O çocukların karnı doysun yeter.”
Benim için küçücük bir hareketti. Zaten kendi durumum da parlak değildi. Ama o an doğru olan buydu.
Ertesi gün, çalıştığım plazadaki temizlik vardiyasını bitirirken bina yöneticisi beni odasına çağırdı. İçim ürperdi. Yanlış bir şey yaptım sandım. İşten çıkarılacağımı düşündüm.
Odaya girdiğimde, üniformalı, sakin bakışlı bir adam vardı. Astsubay Hakan’dı.
Market kasasında yardım ettiğim kadının eşi olduğunu öğrendim. Eşinin kartlarının kopyalandığını, bu yüzden ödeme yapamadıklarını anlattı. Görevden erken dönmüş ve o gün ailesine destek olan kişiye bizzat teşekkür etmek istemişti.
Bana bir zarf uzattı. İçinde bir not ve o ay ödemekte zorlandığım faturaları kapatmaya yetecek bir çek vardı. Ne diyeceğimi bilemedim. Ağlamamak için kendimi zor tuttum.
Sonraki aylarda Hakan, eşi Zeynep ve ben sık sık görüşmeye başladık.
Kahkahalarımızı, gözyaşlarımızı, anneliğin yorgunluğunu ve kayıplarımızı paylaştık. Zor zamanlarda birbirimize omuz olduk.
Zamanla, hayat hiç beklemediğimiz bir kapı açtı. Dayanışmanın ve nezaketin değerini bilen insanlarla yollarımız kesişti. Yeniden yuva kurduk, yeniden hayata tutunduk.
Bu yaşananlardan ilham alarak iyiliği büyütmeye karar verdik. Birlikte, bekar ve yalnız anneler için Psikolojik Destek ve Dayanışma Merkezi kurduk. Zor zamanlardan geçen kadınlara danışmanlık, paylaşım ve umut sunduk.
Market kasasında yapılan o küçük iyilik, zamanla kocaman bir harekete dönüştü.
Bana şunu öğretti:
Bazen insan, hayatı değiştirmek için büyük şeyler yapmaz.
Doğru anda yapılan küçük bir iyilik, hiç tahmin edemeyeceğimiz dalgalar yaratır.