Arda ile yedi yılımızı birlikte geçirmiştik. Beş ve dört yaşlarında iki kızımız vardı. Ancak ihanetler, yalanlar ve sorumluluktan kaçış her şeyi bitirdi. Boşanma süreci sancılıydı; Arda yalnızca beni değil, kendi çocuklarını da yüzüstü bırakıp gitti.
Bu süreçte yanımda olan tek kişi Selin’di. En yakın arkadaşım… Geceleri ağladığımda aradığım, her detayı bilen sırdaşım. İşte bu yüzden, boşanmamızdan yalnızca bir buçuk yıl sonra Arda ile nişanlandığını öğrendiğimde içimde tarif edilemez bir boşluk oluştu. Kavga etmedim, hesap sormadım. Sessizce hayatlarından çıktım. Çünkü söylenecek söz kalmamıştı.
Düğünlerinden sonra o defteri kapattım sandım. Ta ki dün gece saat 03.00’te telefonum çalana kadar.
Arayan Selin’di.
Telefondaki ses bir selam değil, panik dolu bir çığlıktı:
“YARDIMINA İHTİYACIM VAR! BU, SENİ DÜŞÜNDÜĞÜNDEN ÇOK DAHA FAZLA İLGİLENDİRİYOR!”
İçim buz kesti. Çünkü Selin’in beni araması için ortada gerçekten korkunç bir şey olmalıydı.
“Arda mı?” diye fısıldadım.
“Gitti,” dedi hıçkırıklar içinde.
“Her şeyi aldı ve gitti. Ama giderken bir dosya bıraktı.”
O dosyada olanlar, yalnızca Selin’i değil, beni ve çocuklarımı da ilgilendiriyordu.
Selin anlattıkça gerçek ortaya çıktı:
Arda, boşanma sürecinde “beş parasızım” diyerek mahkemeyi kandırmıştı. Oysa dosyada, yurt dışına aktarılmış milyonlarca lira, gizli hesaplar, hileli devirlerle başkalarının üzerine geçirilmiş mülkler vardı. Yani benim ve kızlarımın hakkı olan para, yıllardır saklanmıştı.
En acısı da şuydu:
Arda, Selin’le kurduğu lüks hayatı benim paramla finanse etmişti. Şimdi ise aynı oyunu Selin’e oynamış, onun adına krediler çekmiş ve kaçmıştı.
Selin ağlıyordu:
“Bilmiyordum… Yemin ederim bilmiyordum. Ama bu dosya onun sonu olabilir.”
O an anladım… Bu artık bir arkadaşlık, ihanet ya da intikam meselesi değildi.
Bu, iki küçük çocuğun çalınan geleceğiydi.
“Neredesin?” diye sordum.
“Evdeyim… Kapıları kilitledim.”
“Dosyayı hazırla. Kimseye kapıyı açma. Geliyorum.”
Arabayı çalıştırırken şunu düşündüm:
Yıllar önce kocamı alan kadının evine, şimdi ikimizden de çalınanları geri almak için gidiyordum.
Bu gece, eski defterler kapanmıyordu.
Bu gece, hesaplaşma başlıyordu.
Ve bu kez ben kurban değildim…
Kızlarım için ayağa kalkan bir anneydim.