Adam derin uykudayken, sabah korkuyla kaçan yavru geyik çalılıkların arasından çıktı.
Temkinliydi.
Ama merakı, korkusundan ağır bastı.
Yavaş adımlarla yaklaştı.
Havayı kokladı.
Uyuyan adamın yüzüne birkaç santimetre kala durdu, sanki hayatta olup olmadığını anlamaya çalışır gibi.
Sonra gözleri, ağaca yaslanmış tüfeğe takıldı.
Bir süre hareketsiz kaldı.
Ardından beklenmedik bir şey yaptı.
Yavru geyik, tüfeğin kayışını dişleriyle kavradı.
Bir kez çekti…
İki kez…
Kayış gevşediğinde, tüfeği sessizce çalılıkların arasına doğru sürükledi ve gözden kayboldu.
Adam uyandığında yanında silah yoktu.
Kalbi hızla atmaya başladı. Etrafına bakındı.
Bir süre sonra, çalılıkların arasında uzaklaşan yavru geyiği gördü.
O an anladı.
O gün ormanda avlanan o değildi.
Sessizce eşyalarını topladı ve geri döndü.
O günden sonra bir daha silahıyla ormana girmedi.
Çünkü bazen, doğa insana zarar vermeden ders verir.