Genç adam konuşamıyor, hareket edemiyordu ama bedeni bir şeylerin yolunda gitmediğini açıkça söylüyordu. Elif hızla monitörlere baktı. Değerler sınırdaydı. Dışarıdan bakıldığında “idare eder” gibiydi ama deneyimi ona bunun kritik bir eşik olduğunu söylüyordu.
Telsizi aldı ve doktora haber verdi.
O birkaç dakika Elif’e çok uzun geldi. Kalbi hızla atıyordu ama elleri sakindi. Eğitimlerde defalarca anlatılan anlardan biriydi bu. Küçük bir gecikme, geri dönüşü olmayan sonuçlar doğurabilirdi.
Doktor odaya girdiğinde Elif’in sezgilerinin doğru olduğu ortaya çıktı. Genç adam ani bir komplikasyonun eşiğindeydi. Hızlı müdahale sayesinde durum kontrol altına alındı.
Oda yeniden sessizleştiğinde Elif derin bir nefes aldı. Dizlerinin titrediğini o an fark etti. Korkmuştu. Ama bu, kaçmak isteyen bir korku değildi. Doğru yerde durduğunu hissettiren bir korkuydu.
Banyo işlemini bu kez daha yavaş, daha dikkatli yaptı. Her hareketinde karşısındaki bedenin ardında bir insan olduğunu bilerek davrandı. Sessizce konuştu. Belki duyuyordu, belki sadece hissediyordu ama Elif için fark etmiyordu.
Vardiyası bittiğinde hastanenin koridorlarında yürürken hâlâ yorgundu. İşini kaybetme ihtimali hâlâ vardı. Ama artık biliyordu ki, asıl kayıp bu anları görmezden gelmek olurdu.
O gün Elif sadece bir hastaya yardım etmedi.
Mesleğinin neden var olduğunu hatırladı.