İlk günler evim çocuk sesleriyle doldu. Torunlarıma yemekler yaptım, ödevlerine yardım ettim, akşamları masallar okudum. Leyla bile bir gün,
“Anne, hayatımı kurtarıyorsun,” dedi.
Ama iki hafta geçmeden, sözler değişmeye başladı.
“Anne, tırnaklarını daha sık kesemez misin? Çok yaşlı duruyor.”
“Daha sık duş alsan iyi olur… garip bir koku oluyor.”
“O tişört seni çok pasaklı gösteriyor.”
Uyum sağlamaya çalıştım. Yeni kıyafetler aldım. Günde iki kez duş aldım. Onun yanında yemek yememeye başladım.
Ama ne kadar çabalarsam, o kadar görünmez oldum.
Bir gün bahçede rahmetli eşimin diktiği güllerle uğraşırken Leyla’nın telefonda konuştuğunu duydum:
“Onunla yaşamaya dayanamıyorum. O… iğrenç. Yaşlı insanlar gibi iğrenç. Ama iş bulana kadar katlanmak zorundayım.”
Elimdeki makas yere düştü.
Kendi kızım, beni bir yük gibi anlatıyordu.
O akşam her şeyi inkâr etti.
“Sadece içimi döküyordum anne.”
Ama hiçbir şey düzelmedi.
Ve bir sabah, mutfakta çay yaparken, yüzüme bakmadan söyledi:
“Anne… varlığın beni iğrendiriyor. Dayanamıyorum.”
İçimde bir şey koptu.
Ama bağırmadım. Ağlamadım.
O gece kararımı verdim:
Kaybolacaktım.
Kimseye belli etmeden evrakları çıkardım. Evin tapusu, araba, birikimler…
Hayatımın maddi karşılığı masanın üzerindeydi.
Hepsini sattım. Pazarlık bile yapmadım.
Leyla fark etti ama sormadı.
Ben artık evin içinde bir gölgeydim.
Bir gece küçük bir valiz hazırladım.
Birkaç kıyafet, bir fotoğraf albümü ve eşimin bana aldığı kol saati.
Not bırakmadım.
Çünkü biliyordum: Yazsam da “yaşlı bir kadının duygusallığı” denecekti.
Sabah gün ağarmadan çıktım.
Arkama bakmadım.
Bir sahil kasabasına gittim. Kimse beni tanımıyordu. Kimse benden bir şey beklemiyordu.
Kimse benden iğrenmiyordu.
Günler geçti. Yürüyüşler yaptım. Kitap okudum. Bir kütüphanede çocuklara masal okumaya başladım.
Çocukların gözlerinde tiksinti yoktu. Sadece merak vardı.
Aylar sonra bir mektup geldi.
Leyla’dan.
“Anne… seni hiç gerçekten görmemişim. Miras umurumda değil. Keşke seni incitmeseydim.”
Cevap yazmadım.
Ama içimde onu affettiğimi hissettim.
Çünkü ben artık geri dönmeyecek kadar iyileşmiştim.
Bir akşam deniz kenarında otururken eşimin saatini taktım. Güneş batıyordu.
Ve şunu anladım:
Ben kaybolmamıştım.
Sadece ilk kez kendimi seçmiştim.
Bazıları için bu affedilemez bir kayıptı.
Ama benim için…
Hayatımın geç kalmış başlangıcıydı.