Sessizce Dünyayı Güzelleştiren Bir Kadın
Anne ve babamı çok küçükken kaybettim.
Hayattaki tek dayanağım büyükannem Ayşe oldu.
70 yaşındaydı.
Ve hâlâ okulumda çalışıyordu.
Yağmurda, karda, hastayken…
Her gün mutfağa girer, yemek dağıtırdı.
Bazı öğrenciler onu bir şaka malzemesi sandı.
Ama o herkesin adını bilirdi.
Aç kalanlara fazladan elma uzatırdı.
Sınavları sorardı.
Sessizce severdi.
Ben onun ne kadar incindiğini hiç anlatmadım.
Yükünü artırmak istemedim.
Sonra bir gün… kalbi durdu.
Mezuniyet günü sahneye çıktım.
Yıllarca gülen yüzlere baktım.
Ve dedim ki:
“Büyükannem size binlerce öğle yemeği hazırladı.
Bu akşam ise size, asla tatmak istemeyeceğiniz bir gerçeği sunuyorum.”
Salonda iğne düşse duyulacak bir sessizlik oldu.
Normalde konuşmam bitmişti.
Ama durmadım.
“Büyükannem bu okulda 23 yıl çalıştı,” dedim.
“Bazılarınız onu sadece yemek dağıtan biri sandı.
Ama o, aç kaldığınız günleri hatırladı.”
Bir öğretmen başını eğdi.
Bir öğrenci ağladı.
“İnsanlar açken kaba olur,” derdi bana.
“Tokken değil.”
Ve ekledim:
“Bazılarınız aç değildi.
Sadece görgüsüzdü.”
O an kaçacak yer kalmadı.
“Yoksulluk sessizce öldürür,” dedim.
“Kimse suçlu olmaz.
Kimse özür dilemez.”
Sözlerim bittiğinde alkışlar başladı.
Bu bir kutlama değildi.
Bir yüzleşmeydi.
Törenden sonra kimse yanıma gelip konuşmadı.
Ama bazıları başını eğdi.
O gece büyükannemin defterini buldum.
İçinde notlar vardı:
-
“Ali bugün açtı.”
-
“Zeynep ağladı.”
-
“Ahmet çok zayıf.”
Hiç kahraman olmadı.
Sadece yaptı.
Aylar sonra üniversiteye başladım.
Sosyal hizmet kulübüne girdim.
İlk projemiz okul yemekhaneleriydi.
Artık biri “sadece yemekhane görevlisi” dediğinde içim acımıyor.
Çünkü biliyorum:
Dünyayı ayakta tutanlar,
sessizce yemek dağıtanlardır.
Ve büyükannem…
Hayatımda tanıdığım en onurlu insandı.
O sahnedeki cümle bir intikam değildi.
Bir veda ve bir hatırlatmaydı:
Kimsenin emeği küçük değildir.