“Ben hiçbir şey içmeyeceğim.” Ardından Marta’nın sert sesi geldi. “Lina, saçmalama.” Marcel düşünmeden koştu. Merdivenleri ikişer ikişer çıktı. Lina’nın odasının kapısı açıktı. Marta elinde küçük bir bardak tutuyordu. Lina yatağın başına çekilmişti. Marcel kapının önünde durunca Marta’nın yüzündeki renk değişti. “Sen…” Marcel doğrudan kızına gitti. “Lina, benim yanıma gel.” Lina koşup babasına sarıldı. Marta birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Sonra şaşkınlığını gizlemeye çalışarak gülümsedi. “Uçağını kaçırdın mı?” Marcel ona baktı. “Julian kim?” Marta’nın gülümsemesi kayboldu. “Ne?” “Julian kim?” “Bilmiyorum.” Marcel cebinden telefonunu çıkardı. Ekranda videodan aldığı görüntüyü açtı. Marta’nın yüzü bir anda bembeyaz oldu. “Bu kayıtlar nereden çıktı?” “Demek onu tanıyorsun.” Marta bardağı komodinin üzerine bıraktı. “Marcel, sandığın gibi değil.” “Lina’nın içeceğine ne koyuyordun?” “Vitamin.” “Yalan.” Marta susunca Marcel’in sesi daha da sertleşti. “Dört aydır kızımı ilaçla etkileyip videoya çekiyorsun. Julian’la birlikte onun velayetini elimden almaya çalışıyorsun.” Marta bir anda bağırdı. “Çünkü o ev bize ait olmalıydı!” Marcel birkaç saniye ne diyeceğini bilemedi. “Bize mi?” Marta gözlerini kaçırdı. Ama artık geri dönüş yoktu. “Helena’nın ailesi o evi Julian’ın babasına söz vermişti.” Marcel kaşlarını çattı. “Ne saçmalıyorsun?” Marta derin bir nefes aldı. “Julian benim ağabeyim.” Marcel olduğu yerde kaldı. Bu kez gerçekten hazırlıksız yakalanmıştı. Marta devam etti: “Helena’nın annesi yıllar önce Julian’ın babasıyla ortaktı. O ev birlikte alınmıştı. Ama belgeler Helena’nın annesinin üzerine yapıldı. Sonra anlaşmazlık çıktı. Babamız hiçbir şey alamadı.” Marcel başını salladı. “Bu yüzden kızımı zehirlediniz?” “Zehirlemedim!” “Ne verdiğini bile bilmiyorum.” Marta sustu. Bu sessizlik Marcel’in cevabı anlamasına yetti. Tam o sırada dışarıdan bir araba sesi geldi. Marta pencereye baktı. Yüzündeki ifade değişti. Julian gelmişti. Marcel hemen Lina’yı arkasına aldı. “Odadan çıkma.” Marta kapıya doğru yürüdü. Marcel kolundan tuttu. “Hiçbir yere gitmiyorsun.” Marta kolunu çekti. “Beni burada tutamazsın.” Alt katta kapı açıldı. Bir erkek sesi duyuldu. “Marta?” Julian merdivenlere yöneldi. Marcel telefonunu cebinde açık bırakarak acil çağrıyı başlattı. Julian üst kata çıktığında Marcel’le göz göze geldi. İki adam birkaç saniye birbirine baktı. Julian önce şaşırdı. Sonra sakinleşti. “Demek uçuş iptal oldu.” Marcel dişlerini sıktı. “Kızımı neden hedef aldınız?” Julian omuz silkti. “Bunu konuşarak çözebiliriz.” “Konuşma bitti.” Julian’ın bakışları Marcel’in cebindeki telefona kaydı. Bir anda üzerine atıldı. Marcel geri çekildi. İkisi koridorda boğuşmaya başladı. Marta bağırıyordu. Lina odasında ağlıyordu. Julian Marcel’in telefonunu almaya çalışırken Marcel onu duvara itti. O anda Julian cebinden küçük bir metal kutu düşürdü. Kutu açıldı. İçinden birkaç küçük ilaç şişesi çıktı. Marcel şişelere baktı. Marta da baktı. Sonra ikisinin yüzündeki ifade değişti. Julian şişeleri toplamaya çalıştı. Marcel ayağıyla kutuyu uzağa itti. “Bunlar ne?” Julian cevap vermedi. Dışarıdan siren sesi yükselmeye başladı. Marta panikledi. “Sen polisi mi aradın?” Marcel ona baktı. “Evet.” Julian hızla merdivenlere yöneldi. Ama artık çok geçti. Polis araçları evin önünde durmuştu. Birkaç dakika içinde hem Julian hem de Marta gözaltına alındı. Lina ise Marcel’in kollarından ayrılmıyordu. Sonraki günler Marcel’in hayatındaki en ağır günlerden biri oldu. Lina hastaneye götürüldü. Yapılan incelemelerde ona uzun süre düşük dozlarda bazı uyarıcı maddeler verildiği belirlendi. Doktorlar kalıcı bir zarar görünmediğini söylediğinde Marcel ilk kez rahat nefes alabildi. Ama soruşturma burada bitmedi. Julian’ın evinde yapılan aramada sahte rapor taslakları bulundu. Marta’nın bilgisayarında ise Lina’nın videolarının kesilip biçildiği klasörler vardı. Videolarda Lina’nın sadece en huzursuz anları bırakılmıştı. Normal olduğu bölümler silinmişti. Daha da kötüsü, Julian’ın hazırladığı belgeler arasında Marcel hakkında da dosyalar vardı. İş seyahatleri. Sağlık kayıtları. İmza örnekleri. Banka hesapları. Hatta yıllar önce yaptığı bir hayat sigortasının fotokopisi. Marcel o belgeyi gördüğünde Marta’nın videodaki cümlesi yeniden kulaklarında yankılandı: “Sonra sıra Marcel’e gelecek.” Savcının anlattığına göre planın ikinci aşaması çok daha karanlıktı. Önce Marcel’in kızına bakamayacak kadar dengesiz ve dikkatsiz bir baba olduğu algısı oluşturulacaktı. Ardından Marcel’in sağlık durumuyla ilgili sahte belgeler hazırlanacaktı. Julian, Marcel’in ölümünden ya da hukuki olarak karar verme yetisini kaybetmesinden sonra Lina’nın mal varlığını kontrol edebilecek bir yapı kurmaya çalışıyordu. Fakat soruşturmanın en şaşırtıcı bölümü birkaç hafta sonra ortaya çıktı. Helena’nın deniz evindeki eski kasada bir dosya bulundu. Dosyada Helena’nın annesinin yıllar önce hazırladığı belgeler vardı. Julian’ın babasının ev üzerinde hiçbir hakkı olmadığı açıkça yazıyordu. Üstelik adam yıllar önce aileden para almaya çalışmış ve sahte evrak düzenlediği için hakkında şikâyet yapılmıştı. Yani Marta ile Julian’ın yıllardır anlattığı “bizim hakkımız çalındı” hikâyesi bile gerçek değildi. Onlar başkasının yalanını miras almışlardı. Aylar sonra Marta ve Julian mahkeme karşısına çıktı. Marcel duruşmada konuşmadı. Sadece Lina’nın elini tuttu. Karar açıklandığında kızına baktı. Lina artık eskisi gibi ürkek görünmüyordu. Terapiye başlamıştı. Okula dönmüştü. Geceleri yeniden tek başına uyuyabiliyordu. Mahkeme çıkışında Lina babasına sordu: “Deniz evini satacak mıyız?” Marcel gülümsedi. “İster misin?” Lina bir süre düşündü. “Hayır.” “Neden?” “Annemden kalan bir şey olduğu için değil.” Marcel merakla baktı. Lina devam etti: “Orayı kötü insanların istediği bir şey olarak hatırlamak istemiyorum. Güzel bir yer yapalım.” Bir yıl sonra Marcel deniz evini tamamen yeniletti. Ama evi ne sattı ne de kiraya verdi. Helena’nın adına küçük bir vakıf kurdu. Ev, ebeveynini kaybetmiş çocukların aileleriyle birlikte kısa süreli tatil yapabildiği bir yere dönüştürüldü. İlk yaz kapıdan içeri giren çocukları izlerken Marcel’in gözleri doldu. Lina bahçede diğer çocuklarla koşuyordu. Kahkahası denizden gelen rüzgâra karışıyordu. Bir zamanlar onu elinden almak için kullanılan o ev, artık başka çocukların kendilerini güvende hissettiği bir yere dönüşmüştü. Akşam olduğunda Marcel verandaya çıktı. Lina yanına gelip elini tuttu. “Baba.” “Efendim?” “O gün gitseydin ne olurdu?” Marcel uzun süre cevap vermedi. Sonra kızının saçlarını okşadı. “Bilmiyorum.” Lina başını babasının omzuna yasladı. Marcel denize baktı. Hayatında ilk kez bazı cevapları bilmenin gerekli olmadığını anladı. Çünkü önemli olan, o gün uçağa binmemiş olması değildi. Önemli olan, kızının fısıltısını gerçekten duymuş olmasıydı. Bazen bir çocuğun söylediği küçücük bir cümle, yetişkinlerin kurduğu en büyük yalandan daha güçlü olabiliyordu. Marcel o günden sonra Lina’ya tek bir söz verdi. Onun korkularını hiçbir zaman küçümsemeyecekti. Şüphelerini “çocukluk” diyerek geçiştirmeyecekti. Ve ne kadar büyürse büyüsün, konuşmak istediğinde onu mutlaka dinleyecekti. Çünkü Marcel artık çok iyi biliyordu: Bir aileyi ayakta tutan şey aynı evde yaşamak değildi. Birbirine inanmak, birbirini korumak ve en karanlık anda bile gerçeği duyabilecek kadar dikkatle dinlemekti. Lina verandadan denize bakıp gülümsedi. Marcel kızının elini biraz daha sıkı tuttu. Helena’dan kalan ev artık geçmişin acısını saklayan bir yer değildi. Kötü bir planın hedefi de değildi. O ev artık onların yeniden başladığı yerdi.