18 yaşındaydım; dedemi toprağa vermiş, hayatımın da sona erdiğini sanıyordum. Ev hâlâ ıhlamur çayı ve eski tahta kokuyordu; hiçbir şeye dokunacak gücüm yoktu. Ta ki bir yabancı beni bir kafede çağırana kadar — elinde kalın bir dosya, yüzünde yorgun bir sır. Dedi ki: “Deden sandığın kişi değildi.” O gece açtığım çekmecede bulduğum mektup, hayatımı bütünüyle değiştirdi: dedem beni korumak için fakir olmayı seçmiş, gerçek miras ise saklanmıştı.