Mahkeme salonunda yankılanan sözler, sadece bana değil, insan onuruna atılmış bir çığlık gibiydi. Kayınvalidem herkesin ortasında bağırıyordu. Sesinde merhamet yoktu, sadece kontrol ve güç arzusu vardı. Torununu benden almak için çoktan kararını vermişti.
Oysa her şey, kimsenin bilmediği bir sabahla başlamıştı. Yorgunluk, baskı ve yalnızlık içinde geçen günler… Altı aylık bebeğimi kucağımda tutarken titreyen ellerim, bir annenin değil, sistemli olarak yıpratılmış bir kadının elleriydi. Evdeki hava ağırdı. Kayınvalidemin bakışları, sözleri ve suskun yargıları her nefesi zorlaştırıyordu.
O sabah biraz hava almak istedim. Sadece sakinleşmek, bebeğimi susturmak… Ama yağmurla kayganlaşan yolda her şey bir anda koptu. Direksiyonu içgüdüyle çevirdim, darbeyi bilerek kendi tarafıma aldım.
Arka koltuktan gelen ağlama sesiyle tek bir şeye tutundum: Bebeğim hayattaydı.
Benim içinse hayat, o anda bambaşka bir yere savruldu.