Eşim Merve, yıllardır anne olmayı hayal ediyordu. Üniversite yıllarından beri telefonunda çocuk odası fikirleri saklar, bebek isimleri üzerine konuşur, bir tanıdığımız anne olacağını söylediğinde içten bir sevinçle gülümserdi. Ama o gülümsemenin ardında, uzun bir bekleyiş ve sabırlı bir umut vardı.
Yıllarca denedik. Doktor randevuları, tedaviler, umut veren cümleler ve ardından gelen sessizlikler… En sonunda doğal yollarla çocuk sahibi olamayacağımızı öğrendiğimizde, evimizde ağır bir kabulleniş oluştu. O noktada karşımıza çıkan tek seçenek evlat edinme oldu.
Merve, bir çocuğun hayatına en başından dokunmak istiyordu. İlk uykusuz geceleri, o küçük nefesleri, başlangıcın her anını yaşamak… Bu yüzden yeni doğmuş bir bebeği evlat edinmeye karar verdik.
Evraklar hazırlandı, imzalar atıldı. Ajans süreci “standart” olarak tanımladı. Ve bir sabah, bize anne baba olduğumuz söylendi.
Defne’yle geçen ilk dört hafta tarifsizdi. Uykusuzduk ama mutluyduk. Merve neredeyse hiç uyumuyor, buna rağmen yüzünden gülümseme eksik olmuyordu. Ben ise hayatımda ilk kez, her şeyin yerli yerinde olduğunu hissediyordum.
Bu yüzden o akşam eve girdiğimde Merve’yi kanepede ağlarken görmek, içime açıklayamadığım bir huzursuzluk düşürdü.
“Ne oldu?” dedim. “Defne nerede?”
Bana baktı ve sesi titreyerek şu cümleyi kurdu:
“Artık anne baba değiliz.”