Altı yıldır ilk evimizi alabilmek için her kuruşumuzu biriktirmiştik.
Hayallerimizi ertelemiş, tatile gitmemiş, kendimizden kısmıştık.
Ve sonunda…
Bahçesinde kocaman bir akçaağaç olan, iki katlı küçük bir rüya evi bulmuştuk.
O akşam emlakçı, peşinat işlemleri için evimize gelecekti.
Ama kocam Ahmet o gün garipti.
Gergin, dalgın ve aceleciydi.
Görüşmeye bir saat kala yanıma gelip,
“Babam çok kötü, yeni ilacını acilen alması gerekiyor. Paket geldi, lütfen sen götür,” dedi.
İçime bir huzursuzluk çöktü ama sustum.
Paketi aldım ve yola çıktım.
Yolun yarısına gelmiştim ki telefonum çaldı.
Arayan avukatım Reyhan’dı.
Sesi titriyordu, neredeyse bağırıyordu:
“DERHAL GERİ DÖN!
HEMEN EVE GİT!
ONLAR ZATEN EVDE!”
Kalbim duracak gibi oldu.
“Kim?” diyebildim sadece.
Ama o anda telefon kesildi…