Hande ve ben yıllarca çocuk özlemi çektik; nihayet bir gebelikle sevindik ama hamileliğin sonlarında bebeğimizi kaybettik. O acıdan sonra evimiz sessizliğe gömüldü, Hande’nin neşesi kayboldu. Bir akşam caminin önünden dönerken, çöp konteynerinin arkasından gelen yeni doğmuş bir bebeğin ağlamasını duydum. Titreyen, korkmuş bir genç kız — Selen — ve yanında bebek… Onları eve getirdim; Hande tereddütsüz, sanki ailemizin parçalarıymış gibi karşıladı.
Selen’in geçmişini hemen sorgulamadık; önceliğimiz güvenlik, sıcak yemek ve sığınak oldu. Zamanla evimiz yeniden aileye dönüştü. Ancak mutluluk kısa sürdü: bir gece kapımızda duran yabancı bir adamın telefonu uzatmasıyla içimizde taşımadığımız bir gerçeğin görüntüsü belirdi. Görüntüde Selen, bir hastanenin arka kapısında bir bebek alıyor; bu, bizim evde büyüyen bebeğin farklı olduğu anlamına geliyordu. Adamın sözleri ağırdı: “Bu, onun ilk çocuğu. O bebeği sattı.”
O gece uyuyamadım. Sabah Selen’le yüzleştik. Başta inkar etti ama sonra ağlayarak itiraf etti: ilk bebeğini, çaresizlik ve tehdit altında “iyi aile” vaadiyle verdiğini; sonra o ağın gerçekte yasa dışı yerlere bebek devrettiğini öğrendiğini ve pişmanlıkla peşine düştüğünü anlattı. Gerçek ortaya çıkınca polis ve sosyal hizmetler devreye girdi. Selen’in itirafı, o yasadışı şebekeyi açığa çıkardı; zanlılar tutuklandı. Mahkeme süreci, rehabilitasyon ve koruyucu aile değerlendirmeleri uzun sürdü; sonuçta Selen anne haklarını korudu ve biz koruyucu aile olmaya devam ettik.
Bu sayfa, olayın özünü ve duygusal kırılmayı aktarıyor. İkinci sayfada güvenlik kamerası görüntüsünün etkisi, Selen’in itirafı, adli süreç, sosyal hizmet müdahaleleri ve ailenin uzun yolculuğu ayrıntılı olarak anlatılacaktır.