Oğlumu toprağa vermek için Erzurum’a giden bir uçağa bindim.
Adım Meral. 63 yaşındayım.
Yanımda eşim Mehmet vardı ama sanki aynı yerde değildik.
Aynı kaybı yaşamıştık; yine de yasımız birbirine değmeden ilerliyordu.
Uçak pistten ayrılırken anons sistemi cızırtıyla açıldı.
“Günaydın sayın yolcular. Ben kaptan pilotunuz…”
Ve o an içimdeki her şey durdu.
Bu sesi daha önce duymuştum.
Kırk yıl önce.
Kalbim hızlandı.
Bu, sadece bir anons değildi.
Bu, geçmişin kapıyı çalmasıydı.
Pilotun kim olduğunu fark ettiğimde, hayatım bambaşka bir anlam kazandı. Okumaya devam edin.