En büyük hayalim kızım Sude’ydi.
Dördüncü doğum günü için pahalı oyuncaklar alamadım.
Bir bit pazarında eski, beyaz bir oyuncak ayı buldum.
Biraz yıpranmıştı.
Ama gözleri canlıydı.
Onu aldım.
Sude hediyeyi açtığında gözleri parladı.
O an dünyanın en zengin babası bendim.
O ayı onun sırdaşı oldu.
Her gece yanında uyudu.
Ben uzun yola çıktığımda ayıyı kucağıma verirdi.
“Baba, seni korusun,” derdi.
Yıllarca o ayı kamyonumun yolcu koltuğunda benimle dolaştı.
Sonra Sude hastalandı.
Kanser dediler.
Ve bir sabah makineler sustu.
Ev boş kaldı.
Aylar sonra tekrar yola çıkmaya karar verdim.
Kamyona bindim.
Yolcu koltuğu boştu.
Ayıyı Sude’nin odasından alıp getirdim.
Tam yerine koyarken içinden hafif bir çıtırtı geldi.
Donup kaldım.
Ayının sırtında düzgün olmayan bir dikiş vardı.
Söktüm.
İçinden küçük bir ses kayıt cihazı ve sararmış bir zarf çıktı.
Zarfın üzerinde şu yazıyordu:
“Babam için.”