Askerler kızın yara izlerine gülmeye başladılar, ta ki general içeri girene kadar

Generalin sesi gerilimi bir bıçak gibi kesti ve soyunma odasının steril duvarlarında yankılandı. “Kime güldüğünü anlıyor musun?” diye tekrarladı, ses tonu sessizliği ve iç gözlemi emrediyordu. Birkaç dakika önce kendi acımasız mizahlarının tadını çıkaran askerler, şimdi kendi utançlarının tuzağına düşmüş, donmuş halde duruyorlardı. Hiçbiri onun bakışlarıyla karşılaşmaya cesaret edemedi, kabadayılıkları bir anda buharlaştı.
Sert tavrı ve sarsılmaz ilkeleriyle tanınan general, düşüncelerini toplamak için bir an durdu, gözleri anlamadan alay eden genç adamların yüzlerini taradı. Derin bir nefes aldı, bakışları yumuşayarak hâlâ yerde oturan, vücudu yara izleriyle kazınmış sessiz hikayelerden oluşan bir tuval olan kıza yerleşti.
“Bu yara izleri,” diye başladı, sesi artık daha kısıktı, dikkat çeken bir yerçekimiyle doluydu, “zayıflık ya da başarısızlık işaretleri değil. Bunlar hayatta kalmanın işaretleri, yapılan ve katlanılan savaşların kanıtlarıdır.” Askerler huzursuzca hareket ettiler, daha önceki eğlencelerinin yerini şimdi artan bir rahatsızlık aldı.

Sayfalar: 1 2