Ambulansın Önünde Gerçekle Yüzleşti
Emre, Ayşe’nin aramasını bir kez daha gördüğünde artık kaçamayacağını anladı.
İçinde yükselen huzursuzluk, toplantılardan ve ertelediği ziyaretlerden daha güçlüydü.
Ceketini aldı. Kimseye açıklama yapmadan ofisten çıktı.
Direksiyona tutunan elleri titriyordu.
“Keşke sabah hemen gitseydim…”
Apartmanın önüne geldiğinde ambulansı gördü.
Kalbi hızlandı. Merdivenleri koşarak çıktı. Kapı açıktı.
Odadaki sessizlik her şeyi anlatıyordu.
Babası Mehmet, duvara dönük hareketsiz yatıyordu.
Emre elini tuttu.
Soğuktu.
“Baba… Affet beni.”
O gece bir şeyi kaybetti.
Ama cenazeden sonra verdiği karar, hayatındaki en büyük değişimin başlangıcı oldu.