Altı yaşındaydım.
Anne ve babamı kaybettiğimde, ev bir anda sessizliğe gömülmüştü.
Yetişkinler fısıltıyla konuşuyor, “koruyucu aile” kelimesi odanın içinde dolaşıyordu.
O kelimeyi duyduğumda içim buz kesmişti.
Gönderileceğimi sanıyordum.
Bir daha kimseye ait olmayacağımı…
Sonra dedem geldi.
65 yaşındaydı. Bel ağrıları vardı, dizleri onu yarı yolda bırakıyordu.
Ama salona girdi, elini masaya vurdu ve net bir sesle konuştu:
“O benimle geliyor. Konu kapanmıştır.”
O andan sonra dünyam dedem oldu.
Büyük odasını bana verdi, kendisi küçük odaya geçti.
Saçımı örmeyi internetten öğrendi.
Her gün beslenme çantamı hazırladı.
Her okul gösterisinde en ön sıradaydı.
O benim kahramanımdı.
Bir gün ona şöyle demiştim:
“Büyüyünce sosyal hizmetler uzmanı olacağım. Senin beni kurtardığın gibi çocukları kurtaracağım.”
Beni sımsıkı sarıldı.
“İstediğin her şey olabilirsin,” dedi.
Ama gerçek şu ki…
hiç paramız yoktu.
Tatil yoktu.
Markalı kıyafet yoktu.
“Canım istedi” hediyeleri hiç olmadı.
Ne istesem aynı cevabı alırdım:
“Buna gücümüz yetmez.”
O cümleden nefret ederdim.
Arkadaşlarım yeni telefonlarla gezerken, benimki zar zor şarj tutardı.
İçimde ona karşı haksız bir öfke birikti.
Ve sonra dedem hastalandı.