Şiddetli bir yağmurun altında, Bursa’nın dar sokaklarında küçük bir çocuk, ıslak ve üşümüş halde yürüyordu. Adı Mert’ti. Henüz 13 yaşındaydı ve hayat ona küçücük yaşında çok şey öğretmişti. Sokaklarda büyümüş, ailesiz, yalnız bir çocuktu. O akşam, kemiklerine kadar ıslanmış, geceyi geçirebileceği kuru bir yer arıyordu. Yağmurun sesi, sokak lambalarının titrek ışıklarıyla birleşiyor, şehrin karanlığını daha da koyulaştırıyordu.
Tam o sırada, keskin bir çığlık duydu. Yağmurun uğultusunu yırtan, umutsuzca yardım isteyen bir ses. Mert başını çevirdi ve kalbini yerinden oynatan bir manzara gördü: Yan devrilmiş bir tekerlekli sandalye, sokağın akıntısıyla sürükleniyordu. İçinde yaşlı bir kadın, çaresizce tutunmaya çalışıyordu.
“İmdat! Biri bana yardım etsin!” diye bağırıyordu kadın. Mert tereddüt etmeden koşmaya başladı. Suyun soğukluğu bacaklarına çarpıyor, her adımı büyük bir mücadeleye dönüşüyordu. Ama o vazgeçmedi. Kadına ulaştığında, kadın iki eliyle sandalyenin arkalığına sıkıca tutunmuş, yüzü ıslak ve yorgundu. Gözleri Mert’in gözleriyle buluştu; içinde hem korku hem de umut vardı.
Mert, tüm gücünü toplayarak tekerlekli sandalyeyi doğrultmaya çalıştı. Soğuk su dizlerine kadar yükselmişti ve sandalyenin tekerlekleri çamura saplanmıştı. Ama Mert’in kararlılığı, küçük bedenine sığmayacak kadar büyüktü. “Dayanın, sizi kurtaracağım!” diye bağırdı, sesi yağmurun gürültüsünde kaybolsa da kararlılığı kadının gözlerinde bir ışık yakmıştı.
Sonunda, birkaç zorlu hamleyle sandalyeyi sabit bir zemine çekmeyi başardı. Yaşlı kadın nefes nefese, titreyerek ona baktı. “Teşekkür ederim, evladım,” dedi, sesi kırılgan ama sıcaktı. “Adın ne senin?”