İçeriden yöneticiler telaşla çıktı. Risk, itibar, güvenlik kelimeleri fısıltılar arasında dolaşıyordu. Ama Hüseyin Dede elini kaldırdı.
“Kimseyi azarlamayın,” dedi sakin ama net bir sesle.
“Ben buraya hesap sormaya değil, bir gerçeği görmek için geldim.”
Kalabalık daha da büyüdü. Merak, utanç ve şaşkınlık iç içeydi.
“Bu adam kim?”
“Gerçekten dilenci değilmiş…”
Hüseyin Dede birkaç adım attı. Terliklerinin kaldırımda çıkardığı ses, herkesin kulağında yankılandı.
“Bugün buraya bilerek böyle geldim,” dedi.
“Çünkü şunu merak ettim: İnsanlar hâlâ insana mı bakıyor, yoksa görüntüye mi?”
Genç bir çalışan başını öne eğdi.
“Ben sizi yoksul sandım,” dedi titreyerek.
Hüseyin Dede cevap verdi:
“Yoksulluk cüzdanla ölçülmez evladım. Merhamet yoksa, işte asıl fakirlik odur.”
Çantasını açtı, içinden eski bir defter çıkardı.
“Bu defteri,” dedi, “param yokken de tuttum, varken de. Çünkü gerçek değer finansal güçte değil, insanlıkta saklıdır.”
Defterden bir cümle okudu:
“Güç, insanı ya büyütür ya da küçültür.”
İçeri girdiğinde bu kez kapılar sessizce açıldı. Numara aldı, sıraya girdi, herkes gibi bekledi. Zafer kazanmış biri gibi değil, dersini vermiş biri gibiydi.
İşlemler bitince ayağa kalktı.
“Bugün olanları unutmayacağım,” dedi. “Ama kinle değil, ders olarak.”
Kapıya yöneldi, çıkmadan önce döndü:
“İnsanı küçük düşüren fakirlik değil, kibirdir.”
Kapı kapandı.
Ama bankanın önünde kalan herkesin içinde bir hesap kapanmamış, tam tersine yeni bir sorgulama başlamıştı.
O gün bir adam bankada işlem yaptı.
Ama asıl olan şuydu:
Birçok insan, kendi vicdan hesabına ilk kez baktı.
Ve Hüseyin Dede kalabalığın içinde kaybolurken, geriye tek bir gerçek bıraktı:
“İnsan, en çok insana borçludur.”