Dört çocuklu, bekar bir babayım. Son dört aydır çocuklarımla birlikte sokakta, bir çadırda yaşıyoruz. Hayat bizim için uzun süredir sadece hayatta kalma, güvenlik ve gelecek kaygısı demekti. Her gün, çocuklarıma bunu belli etmemek için güçlü görünmeye çalışıyordum.
Birkaç gün önce bir benzin istasyonunda durduk. Orada yaşlı bir adamın ödeme yapacak parası olmadığını gördüm. İnsanlar bağırıyor, hakaret ediyor, onu kovuyordu. O an kendi halimizi düşündüm; cebimde kalan son parayı… ve yine de dayanamadım. Gittim, borcunu ödedim.
Ertesi sabah çadırımızın yakınında iki cip durdu. Bir görevli yanıma yaklaşıp elime bir mektup verdi.
“Bu sizin için, efendim,” dedi.
Mektubu açtığımda ellerim titredi. Gözlerim doldu. İçimde tek bir soru vardı:
“Bu bir şaka mı… yoksa gerçek mi?”