Meryem iki aydır her sabah şiddetli mide bulantısıyla uyanıyordu; hızla kilo veriyor, rengi soluyordu. Gittiği doktorlar rutin tetkiklerde bir şey bulamasalar da, Meryem’in bedeninin verdiği uyarılar dinmiyordu. Hayatının en yakını olan hediye – kocasının yıldönümünde verdiği gümüş, zambak motifli kolye – bir metro yolculuğunda tanımadığı yaşlı bir kuyumcunun dikkatiyle farklı bir anlam kazandı.
Kuyumcu “Zinciri çıkar. İçinde ne olduğunu biliyorum.” diyerek bir kart verdi. Gece yarısı kolyeyi açtığında Meryem’in gözleri bir kapsülde duran camımsı, sarımsı toz zerreciklerine takıldı; kısa süre sonra yoğun bir metalik koku yayıldı ve kapsülden sızan tozun yavaş etkili bir zehir olduğunu fark etti. Panikle kuyumcuya gitti; o da uyarısını doğruladı: “Uzun süre ciltle temas ettiğinde vücuda sızan türden bir zehir.”
Eve döndüğünde kocası Ali’nin itirafı sarsıcıydı: “Bırakmak istiyordum ama… boşanmak pahalıydı. Sessiz bir çözüm daha kolaydı.” Meryem, kolyeyi çıkarmasıyla hayatta kaldı; polis ve sağlık ekipleri devreye girdi. “Eğer birkaç hafta daha kolyeyi taksaydınız, sonuç geri dönüşsüz olabilirdi,” dediler. Bu sayfa, olayın duygusal ve olay akışının kısa özünü verir; ikinci sayfada tüm ayrıntılar, adli süreç ve Meryem’in iyileşme süreci anlatılacaktır.