Bir yağmurlu gecede, on bir yaşındaki Zeynep, yeni doğmuş ikizleri kucağında tutan yaralı bir adamı buldu — adamın milyarder olduğunu bilmiyordu. Zeynep’in o gece verdiği basit ama kararlı karar, onu hem velayet savaşlarının hem de karanlık hesapların merkezine taşıdı. Savunması, yalın bir cümleyle bütün yalanları dağıttı: “Sadece bebeklerin ağladığını ve kimsenin durmadığını biliyordum.” Bu hikâye, yürek ısıtan bir cesaretin, sistemler ve çıkarlar arasında nasıl hakikat yarattığını anlatıyor.