Alışveriş merkezinin kalabalığı içinde, her adımda farklı seslerin yankılandığı bir dünyada kaybolmuşken, kızım aniden elimi yakaladı ve beni tuvalete doğru çekti. Sanki bir gizem peşindeydik; merakla dolu gözleri, içindeki heyecanı barındırıyordu. Kapı arkasında, tuvaletin sessizliğiyle çevrili, bir sırra dair bir şeyler olduğunu hissediyordum. Kızım, kapıyı kapatır kapatmaz bir parmağıyla duvarda fark ettiği bir noktayı işaret etti ve fısıldadı: “Anne, bunu gördün mü?” O andan itibaren zaman durdu; kalbimde bir tıklama, aklımda bir soru belirdi. Kızımın gözlerindeki ışıltı, basit bir alışveriş deneyiminden daha fazlasını vaat ediyordu, sanki sıradan bir günün ortasında, hayatımıza yeni bir macera girmekteydi. İçimdeki merak, onu takip etmemi sağlıyordu.