O yemek… Berbattı. Hem lapa hem yanık, aşırı tuzlu ama bir şekilde tatsızdı. Buna rağmen gülümsedim. Çünkü Emine yemeği bana uzatırken inanılmaz bir gurur taşıyordu. Ertesi gün kapımı çalıp nasıl bulduğumu sorduğunda yalan söyledim. “Çok lezzetliydi,” dedim.
İşte her şey o anda başladı.
Sonraki haftalarda yemekler gelmeye devam etti. Sulu ama renksiz türlüler, yutmak için suya muhtaç kuru fasulyeler, tavuk olup balık gibi tadı olan garip tarifler… Emine haftada en az üç kez geliyordu. Her seferinde yeni bir tabak, her seferinde aynı sıcak gülümseme.
“Bana kızımız Elif’i hatırlatıyorsun,” dedi bir gün. O an fark ettim: Mesele yemek değildi. Mesele yalnızlıktı, bağ kurma ihtiyacıydı. Benim için bu ziyaretler, hayata yeniden tutunmanın küçük bir destekleyici parçası olmuştu. Onun içinse belki kaybettiklerinin yerine koymaya çalıştığı bir boşluktu.
Aylar geçti. Midem zorlandı ama kalbim yumuşadı. Ta ki o gün gelene kadar…
Getirdiği son yemek, tarçın ve karabiberle aynı anda baharatlanmış, hem sert hem lastik gibi bir tavuktu. Üç lokmadan sonra dayanamadım. Onların kapısı kapanır kapanmaz tabağı alıp çöpe yöneldim.
Tam o anda arkamdan bir ses duydum:
“Derya…”
Hasan’dı. Sesi yorgun ve kısıktı. Tabağa baktı, sonra gözlerime. Utandım, özür dilemeye hazırlanıyordum ki bana doğru eğilip fısıldadı:
“Lütfen… Atabilirsin. Emine artık tatları ayırt edemiyor. Ama yemek yaptığında kendini işe yarar, güvende ve ailemize ait hissediyor. Ona bunu elinden alamıyorum.”
O an midem değil, içim bulandı. Tüm o yemekler bir beceriksizlik değil, bir tutunma çabasıydı. O günden sonra tabakları yine aldım. Yemedim belki, ama Emine’ye her gelişinde teşekkür ettim.
Çünkü bazen bir insanın hayatta kalması için yemeğe değil, anlamaya ve şefkate ihtiyacı olur. Ve bazen bu, hem ruh sağlığına hem de insanın kendi güvenlik duygusuna düşündüğümüzden çok daha fazla destekleyici olabilir.