Kızımızın cenazesinden sonra eşim ısrarla eşyalarını atmamı istedi; bana bunun acıyı sürdürmekten başka bir işe yaramayacağını söyledi. Ancak odasını temizlemeye başladığımda bulduğum küçük, katlanmış not dünyamı altüst etti: “Anne, eğer bunu okuyorsan, artık hayatta değilim demektir. Yatağın altına bak.”
Yatağın altından çıkan “Anne” yazılı kutu, içinde bir defter, zarf demeti, bir USB ve bir ses kayıt cihazı barındırıyordu. Kızımın el yazısıyla başlayan mektuplar, günlükler ve videolar bir araya geldikçe bir gerçek ortaya çıktı: “Beni susturdu” cümlesi, kızımın yardım çağrısını anlatıyordu. Videoda kızımın yüzü solgundu ama sesi açıktı: “Beni duyun. Babama söyledim; ‘Gençlik bunalımı’ dediler.”
O gece, eşyaları atmaktan vazgeçtim. Kızımın odası, bir anı odası değil; bir farkındalık alanı olarak kaldı. Defterini psikoloğa, videolarını destek kuruluşlarına teslim ettim. Kızımın sesi artık yalnız benim değil, benzer durumda olan başka hayatların da sesi olacaktı. Bu sayfa olayın özünü ve annedeki kırılmayı özetliyor; ikinci sayfada kutudaki içerikler, aile içindeki ihmaller, videoların içeriği ve atılan adımlar ayrıntılı biçimde anlatılacaktır.