44 yaşındayım. Kadınım. Davut’la 16 yıldır evliyiz. Çocuklarımız doğduktan sonra işi bıraktım, hayatımı tamamen aileme adadım.
Sekiz yıl önce Davut ağır bir trafik kazası geçirdi. Hayatta kaldı ama felç oldu. Doktorlar “Bir daha yürüyemeyebilir” dediğinde elini tuttum ve ona söz verdim: “Yanındayım.”
O günden sonra hayatım tek bir rutinden ibaretti. Sabah dörtte kalktım, onu besledim, giydirdim, yıkadım. Çocukları okula bıraktım, sonra bir otelde temizlik yaptım. İnsanlar “Bu kadarına kimse dayanmaz” dedi. Ben dayandım. Çünkü seviyordum.
Yıllar süren tedaviden sonra mucize oldu. Davut önce ayağa kalktı, sonra yürüdü. Kendi başına. O an ağladım. “Her şey yeniden başlayacak” sandım.
Ama yanılmışım.