Şehirde herkes onu “şanslı çocuk” diye tanıyordu.
Milyonluk arabalar, pahalı davetler, sınırsız para ve güvenli bir hayat… Onun için sorun diye bir şey yoktu; çünkü ne olursa olsun biri mutlaka temizliyordu.
O biri, babasıydı.
Her skandalda para konuşuyor, dosyalar kapanıyor, isimler unutuluyordu. Ama baba her seferinde biraz daha yoruluyor, oğlunun hiç büyümediğini acıyla fark ediyordu.
O akşam camdan şehre bakarken kendi kendine şunu söyledi:
“Bu çocuk böyle giderse kendini de beni de bitirecek.”
Kararını verdi.
— Ya hayatını düzene sokarsın, dedi sertçe,
— Ya da bugüne kadar sana verdiğim her şeyi geri alırım.
Oğul alaycıydı.
— Beni mirastan mı atacaksın?
— Gerekirse evet, dedi baba.
— Üstelik bir şartım var: Köyden bir kızla evleneceksin.
Ne parası vardı, ne çevresi, ne de lüksle ilgisi…
Kabul etmezse kartlar iptal, araba geri alınacak, hayat sıfırlanacaktı.
Bir hafta sonra gerçekten de her şey gitti.
Ve birkaç gün sonra, uzun bir yolculuğun ardından küçük bir köyde indiler.
Orada, sade bir sütçü kızla tanıştırıldı.
Adı Elifti.
Genç adam için bu bir ceza, bir aşağılamaydı.
Babası ise emindi:
“En fazla birkaç gün dayanır.”
Ama işler planlandığı gibi gitmedi…