Gözümü Açtığım İlk Yer Bir Ev Değildi
Benim adım Selim. Hayatım hiçbir zaman düz bir çizgi olmadı.
Daha bebekken annem ve babam tarafından terk edilmişim. Nasıl, neden, hangi şartlarda… Bunların hiçbirini bilmiyorum. Bildiğim tek şey, gözümü açtığım ilk yerin bir yetimhane olduğu.
Çocukken bunun farkını tam anlayamıyorsun. Ama büyüdükçe eksiklik daha belirgin hale geliyor. Yetimhane düzenliydi; saatler, yemekler, kurallar belliydi. Ama düzenli olması, sıcak olduğu anlamına gelmiyordu.
Orada öğrendiğim en önemli şey, kimseye fazla bağlanmamaktı. Çünkü herkes bir gün giderdi.
Ben de gitmeyi değil, alışmayı öğrendim.
Ta ki on altı yaşıma kadar…