Herkes Eve Giderken O Bahçede Dururdu
Zeynep, hastanenin personel kapısını arkasından kapattı.
On iki saatlik nöbetin ardından bacakları sızlıyordu. Akşam çoktan çökmüş, devlet hastanesinin geniş bahçesi karanlığa gömülmüştü.
Üç ay önce hayatını baştan aşağı değiştirmişti. Yanına sadece ceketini alıp çıkmış, şehrin kenar bir mahallesinde tek göz bir eve taşınmıştı. Maaşı ancak yetiyordu ama huzurluydu.
Her akşam yaptığı bir şey vardı. Bahçe demirlerinin dibinde oturan yaşlı adama uğramak. Hastane kantininden aldığı sıcak bir çorba, bazen bir sandviç ve mutlaka çay…
O akşam da poşeti eline aldı.
Ama yaşlı adam her zamankinden farklıydı.
Bakışları huzursuzdu.
Ve Zeynep’e hiç beklemediği bir şey söyledi.