Evet, boşanıyorum.
Çünkü evlendiğim günden bugüne kadar yaşamadığım ne varsa bu evlilikte yaşadım. Ama sonuncusu, artık kabul edilebilir gibi değildi.
İki hafta önceydi. Kocam akşam eve geldi ve sakin bir sesle,
“Arkadaşlarım gelecek, okey oynayacağız. Senden ricam, biraz ilgilenmen,” dedi.
İstemiyordum ama yine sustum.
Her zamanki gibi.
Yiyecekleri hazırladım, içecekleri aldım. Akşam olduğunda altı kişi geldiler. Hiçbirini tanımıyordum. İçimde bir huzursuzluk vardı.
Bir de abisi geldi.
Bakışları rahatsız ediciydi.
Daha ilk anda.
Bir süre sonra kocam mutfağa geldi.
“Üzerindekileri beğenmedim,” dedi.
“Daha güzel bir şeyler giy.”
İtiraz etmedim. Odaya geçtim.
Ve işte o an, içimde bir şeyler geri dönülmez şekilde kırıldı.