Tekerlekli sandalyenin gıcırtısı, yokuş boyunca kulaklarımda yankılanıyordu. Sol tekerlek sürekli takılıyor, annem arkamda bütün gücüyle itiyordu.
“Anne bırak,” dedim.
“Az kaldı kızım,” dedi, nefesi kesilerek.
Babam gideli üç yıl olmuştu. O günden beri annem hem anneydi hem baba. Ama o gün, artık çok yorulduğunu hissediyordum. Cebimizde ekmek alacak para bile yoktu. Marketin önünde mendil satıyorduk, hava buz gibiydi.
Tam o sırada kaldırıma siyah, büyük bir araba yanaştı. Motoru çalışıyordu ama kimse inmiyordu. Dakikalar geçti. Annem huzursuzlandı.
“Önüne bak kızım,” dedi sessizce.
Sonra arka kapı açıldı. İçinden biri indi. Bize doğru yürüdü.
Kalbim hızlandı.
Yanımıza geldi…
Ve bana baktı.
Ama sanki beni değil, başka birini görüyordu.