Onur koridorun sonunda dimdik duruyordu.
Gözleri kalabalığı taradı.
Sonra beni gördü.
Arka sırada.
Yüzündeki ifade değişti.
Nikâh masasına doğru yürümek yerine yönünü bana çevirdi.
Salonda fısıltılar başladı.
Yanıma geldi.
Elimi tuttu.
“Anne,” dedi yüksek sesle.
Salon bir anda sustu.
“Ben bugün buradaysam, bu kadın sayesinde. Küçükken annemi kaybettim. Ama hayat bana bir anne daha verdi. O da hiçbir yere gitmedi.”
Gözyaşlarım süzülüyordu.
Onur organizasyon görevlisine döndü:
“Ön sırada bir karışıklık olmuş. Annemin yeri orası.”
Salonda alkış yükseldi.
Beni koluma girerek ön sıraya götürdü.
Eğilip kulağıma fısıldadı:
“Beni büyüten kadını kimse arka sıraya koyamaz.”
Nikâh kıyıldı.
Ama benim için asıl an o yürüyüştü.
Kutuyu açtı. İçindeki kol düğmelerini gördü.
“Bunları bugün takmalıydım,” dedi.
“Zaten taşıyorsun,” dedim.
O gün şunu anladım:
Gerçek annelik doğurmakla değil, vazgeçmemekle başlar.
Ve bazen bir düğünde arka sıradan ön sıraya yürüyen sadece bir kadın değildir.
Hak ettiği yer de onunla birlikte yürür.