Annesini iki yıl önce kaybetmişti.
Evde ağır bir sessizlik vardı. Perdeler yarı kapalı, sofralar eksikti.
Ben o eve “anne” olmak için değil, kalmak için girdim.
Başta bana mesafeliydi.
Ama dizleri düştüğünde pansumanını ben yaptım.
Ateşlendiğinde başında ben sabahladım.
İlk kalp kırıklığında kapısının önünde sessizce bekleyen bendim.
Yıllar geçti.
Sonra kocamı ani bir beyin kanamasıyla kaybettik.
O gün kendime söz verdim:
Gitmeyeceğim.
Kan bağımız yoktu. Ama sevgimiz vardı.
Onur’u büyüttüm.
Üniversiteye gönderdiğim gün, mezuniyetinde ağlayan bendim.
Sonra bir gün karşıma çıktı.
“Biri var,” dedi.
Elif’le böyle tanıştım.
Düğün günü geldiğinde kalbim heyecandan titriyordu.
Yanımda küçük bir hediye vardı.
Ama gelin yanıma gelip sessizce şunu söyledi:
“Ön sıra sadece gerçek anneler için ayrıldı. Anlayış göstereceğinizi düşünüyorum.”
Elimdeki kutu ağırlaştı.
“Tabii,” dedim.
Arka sıraya yürüdüm.
Sırtım dikti.
Kalbim eğikti.
Müzik başladı.
Kapılar açıldı.
Ve Onur içeri girdi.