Benim adım Kerem. 18 yaşındayım. Hayatım boyunca üzerime yapışan tek bir etiket vardı:
“Çöpçü kadının oğlu.”
Annem sabahın dördünde kalkar, fosforlu yeleğini giyer ve çöp kamyonunun arkasına binerdi. Ben ise okula giderken, üstümde ondan kalan hafif çamaşır suyu kokusuyla sırama otururdum.
Sınıf arkadaşlarım yüzlerini buruşturur,
“Çöp kamyonu gibi kokuyorsun,” derlerdi.
Gülerlerdi.
Ben susardım.
Çünkü eve gittiğimde annem bana hep aynı soruyu sorardı:
“Okul nasıldı canım?”
Ve ben her seferinde yalan söylerdim.
“Çok güzeldi anne. Herkes beni seviyor.”