Kombi Bozulunca Can Geldi

Can, işini yaparken onu izliyordum. Hareketleri özgüven doluydu ve zaman zaman bana dönüp gülümsüyordu. Aramızda garip bir gerilim vardı, sanki her bakışımız birbirine daha fazla yaklaşıyordu. Bir ara, kombiyi tamir ederken bana döndü ve “Biraz daha zaman alacak, üşüyorsanız sizi bekletmeyeyim,” dedi. Ama ben gitmek istemedim. Onunla sohbet etmek, o sıcak enerjisini hissetmek hoşuma gitmişti.
Bir süre sonra, kombi tamir edilmişti. Can, eşyalarını toplarken bana döndü ve “Artık eviniz ısınacak,” dedi. Ama ben, onun gitmesini istemiyordum. İçimde bir şeyler kıpırdıyordu. Yavaşça yaklaştım ve “Çayınızı bile bitirmediniz,” dedim, hafifçe gülümseyerek. Can, gözlerime baktı ve o an, her şey değişti.
Aramızdaki mesafe kapanırken, nefesimiz kesildi. Can, yavaşça yüzüme dokundu ve. O an, kendimi kaybettim. Onun dokunuşları, tutkusu, beni kendimden geçiriyordu. O gece, soğuk kış akşamına inat, evimiz sıcaklıkla doldu.
Sabah uyandığımda, Can yanımda uyuyordu. İçimde bir huzur ve heyecan vardı. Ama aynı zamanda, yaşadıklarımın gerçekliği yavaş yavaş çökmeye başlıyordu. Bu, sadece bir anlık tutku muydu, yoksa daha fazlası mı?