Çarşamba sabahıydı. Yıllardır hiç değişmeyen rutinimle çamaşırları katlıyordum. Açıklar bir yana, koyular bir yana…
Rıza’nın sık giydiği açık renkli lacivert gömleklerden birini elime aldığımda ağırlığında bir tuhaflık hissettim.
Önce fiş sandım.
Ama cebinden düşen şey bir fiş değildi.
Küçük, katlanmış bir not…
Üzerinde sadece altı kelime vardı:
“Lütfen onun öğrenmesine izin vermeyin.”
Altında bir telefon numarası.
35 yıllık evliliğin ardından, aramızdaki sessizliğin yalnızca alışkanlıktan ibaret olmadığını, çok daha derin bir şeyi sakladığını ilk kez o an hissettim.
Rıza uzun zamandır soru sormuyordu. Ben de sormuyordum. Sessizlik, evimizin doğal dili hâline gelmişti.
O gece her şey normaldi.
Yemek yedik, haberleri izledik.
Rıza sevmediği hâlde iki bardak şarap içti.
Ben hiçbir şey söylemedim.
Ama not…
Önlüğümün cebinde, kalbimin üstünde duruyordu.