Dört çocuklu, bekar bir babayım. Son dört aydır çocuklarımla birlikte sokakta, bir çadırda yaşıyoruz. Hayat bizim için uzun süredir sadece hayatta kalma, güvenlik ve yarını düşünme meselesiydi. Çocuklarıma bunu hissettirmemek için her sabah güçlü görünmeye çalışıyordum.
Birkaç gün önce bir benzin istasyonunda yaşananlar, her şeyi değiştirdi. Yaşlı bir adamın ödeme yapacak parası yoktu. İnsanlar bağırıyor, hakaret ediyor, onu istasyondan kovuyordu. O an kendi hâlimizi düşündüm; cebimdeki son parayı… Ama dayanamadım. Gittim ve borcunu ödedim.
Ertesi sabah çadırımızın yakınında iki cip durdu. Bir görevli yanıma yaklaşıp elime bir zarf verdi.
“Bu sizin için, efendim,” dedi.
Zarfı açtığımda ellerim titredi. İçimde tek bir soru vardı:
“Bu bir şaka mı… yoksa gerçek mi?”